U bevindt zich hier: Home > Herstelverhaal van Rob

Herstelverhaal van Rob

Ik wil jullie m’n herstelverhaal vertellen: hoe ben ik gekomen naar wat ik nu ben?

Herstellen, wat is dat eigenlijk?

Om te beginnen ben ik gaan zoeken wat de betekenis van herstel precies is, ik vond het volgende:

Herstel is:

·         Een proces dat iemand of iets dat ongezond is weer beter wordt

·         Iets dat je weer in orde maakt.

·         Een terugkeer naar de vorige toestand

·         Iets weer in de goede toestand terugbrengen

·         Betering

·         Beterschap

·         Boete of boetedoening

·         Correctie

·         Genezing

·         Opleving

·         Re-integratie

·         Rechtzetting

·         Reconstructie

·         Heling

·         Reparatie

·         Restauratie

·         Vergoeding

·         Wederopbouw

·         Recuperatie

·         Herleving

·         Bloei

Voor m’n herstelverhaal kan ik dus blijkbaar kiezen uit al deze woorden. Voor al deze benamingen is wel wat te zeggen als ik na m’n overmatig drankgebruik besloten heb om verder clean door het leven proberen te gaan. Dat het een proces is is duidelijk maar waar begint dat proces? En hoe ben ik begonnen met m’n herstel?
Ja, een herstelproces begint als je iets of wat gaat repareren of laat repareren. Een auto, fiets, een kapotte tafel…
Of je bent ziek, gaat naar de dokter, misschien naar het ziekenhuis. Dan begint het herstel.
Maar als ik me nu te buiten ga aan geestverruimde middelen en ik merk dat ik daarmee mezelf helemaal te gronde richt en voor het dilemma sta: wil ik dit wel, wil ik m’n nare gevoelens en gedachten de vrije loop laten of wil ik ze blijven onderdrukken door ze weg te zuipen? Dat laatste is natuurlijk de makkelijkste weg, maar met dit verwoestende medicijn zet ik m’n leven op het spel. Wil ik dit leven wel, is er nog hoop voor me, kan ik uit die diepe put komen?

Als ik mezelf niet eens kan overtuigen, hoe kunnen anderen dat dan voor me doen?
Laat me maar met m’n misère, ik sluit me wel af zodat niemand last van me heeft! Maar bij niemand behoor ik ook en ik heb er zeker last van!
Dat doemdenken zette me aan het denken: als ik nou eens zou stoppen met die rotzooi en ik geef mezelf een kans op een beter leven? Het is het proberen waard. En misschien komt er wel iemand op m’n pad waarbij ik steun kan krijgen zodat ik niet alleen hoef te vechten.
En verdomd: zo iemand kwam in m’n leven, iemand die me begreep, iemand die positief was en beide handen naar me uitstak: Marie!  Ik dacht: zo’n kans krijg ik nooit meer dus ik grijp die handen, ik ga het gewoon proberen!
Waarom laat ik de meeste kapotte dingen om me heen repareren, herstellen, en doe dat niet bij mezelf, het meest gebroken en kapotte geval?? Ik geef mezelf een kans: ik ga ervoor, ik ga hulp zoeken! Ik weet dat het kan, ik heb het al eerder geprobeerd met een opname van een half jaar en verdomd, ik leerde van alles, heb het toen niet ten uitvoer gebracht maar ook nu kan het nog!

Ik stond voor een kruispunt: linksaf, een onverlichte weg, mistig en donker, rechtsaf: een verlichte weg met obstakels en wegomleggingen. Welke zal ik nemen? Als ik rechts kijk zie ik mensen met uitgestoken armen, links zie ik niets, onduidelijk waar die eindigt.
Ik koos voor rechts.
Achteraf een goede keuze, de mensen die daar stonden lachten vriendelijk naar me, staken hun duim omhoog.

Ik ben dus die weg ingeslagen, het was maart 2007, het woord abstinent kende ik nog niet eens, droog staan was het toverwoord!
En dat lukte: samen met anderen ben ik een traject ingegaan om weer in de maatschappij te gaan functioneren.

Na enige tijd vond ik ook die veelbesproken ‘switch’, een soort magische knop ergens in m’n hersenen. Als je deze knop hebt gevonden dan verander je in een gedreven persoon die snapt waarom je er voor gaat. Met het omdraaien van deze knop begrijp je waarom je moet volhouden en komt langzaam het besef dat je goed bezig bent, leer je complimenten te incasseren en groeit je trots. Als ik wist waar deze knop zit dan zou ik iedereen die de moeilijke herstelweg ingaat wijzen waar die zit. Helaas zit deze knop bij ieder op een andere plek in het brein, je zult er zelf dan ook naar op zoek gaan en als je volhoud vindt je ‘m zeker!

Inmiddels was ik ook vrijwilligerswerk gaan doen: koken met en voor demente oudjes in Bruggerbosch. Dat was na enige weken toch niet precies wat ik wilde, ik was er nog niet aan toe. Daarna vrijwilliger geworden bij Ariens Zorgpalet: coördineren van ziekenhuisbegeleiding van ouderen die niemand anders daarvoor hebben, tijdrovend maar dankbaar werk. Dit hield ik zes jaar vol en hielp me abstinent te blijven.

Intussen werd me aangeraden om iets te gaan doen met de ervaring die ik had met m’n verslaafde verleden. Ik heb contact gezocht met Tactus of ik daar iets kon betekenen. Daar hoorde ik voor het eerst van Intact zelfhulp. 

Het was augustus 2010, inmiddels twee en een half jaar volgehouden met niet drinken! Ik trok de stoute schoenen aan en belde met Anne-Marie Luiten, coördinator van Intact. In het gesprek dat volgde heb ik m’n verhaal gedaan en gaf aan meer te willen doen in het ondersteunen van andere lotgenoten. De mogelijkheid was er om groepsleider in Hengelo te worden en dat sprak me wel aan. Ik kreeg het telefoonnummer van Evelien, groepsleider Enschede. Zo kwam ik voor het eerst op een maandagavond bij Intact Enschede, best spannend: wat voor volk zou daar zitten, zal ik me wel thuis voelen?

Nog enger was het voorstelrondje: wat moest ik zeggen, was ik wel verslaafd genoeg geweest?

In het kort vertelde ik m’n verhaal en voegde daar heel impulsief aan toe dat ik groepsleider wilde worden (wat een ambitie!!).

Die avond ben ik verder stil gebleven, de kat uit de boom kijkend. De avonden die volgden voelde ik me meer en meer thuis en leerde de mensen steeds meer kennen. Ik was op m’n plek.

Na enige tijd kwam er plek voor een groepsleider in Hengelo. Deze groep moest weer van de grond af worden opgebouwd: een uitdaging! Na maanden van pruttelend opstarten (wel iemand, niet iemand) begon de groep langzaam te groeien tot de volwassen Intact groep die het nu is geworden!

In al deze jaren bij Intact heb ik ongelofelijk veel geleerd: herstel is een groeiproces waar ik de rest van m’n leven aan werken zal, mezelf op een positieve manier centraal stellen door te luisteren en te delen. Meer en meer kwam het besef dat ik er mag zijn, wat gebeurd is is gebeurd, ik leef nu! En hoe!

Ik mag een voorbeeld zijn voor anderen, geef geen adviezen maar ik neem ze bij de hand als ze dat willen, ik deel de momenten waarin het lastig kan zijn om vol te houden. Ik mag ze meegeven dat terugvallen geen schande is en geen tegenslag hoeft te zijn: het is een leerproces, vallen maar daarna weer opstaan en verder lopen! Ik mag ze ook meegeven dat je er alleen voor staat maar samen met anderen maakt deze moeilijke weg wel dragelijker.

Ik ben nu ook zover dat ik cursussen mag geven: herstelcursussen en een cursus waarin je leert om meer te gaan doen met je ervaring. Nooit gedacht dat ik zover zou komen. Ook mag ik trots zijn dat ik samen met een ervaringsdeskundige een Intact seminar heb mogen organiseren met als thema: Haal meer uit je kracht die je in je hebt (want ieder in herstel heeft die kracht!! Ik kan het weten!)

Al deze ontwikkelingen geven mezelf ook kracht, het mes snijdt aan twee kanten: door er te zijn geeft het mezelf kracht om door te gaan en tegelijkertijd wordt daarmee de ander geïnspireerd om door te gaan op de goede weg.

Al met al ben ik dankbaar: dankbaar dat ik het allereerst met eigen kracht redt. Met eigen kracht, ja, maar zonder hulp en waardering van anderen was deze weg veel moeilijker geweest!

Die anderen wil ik dan ook uit de grond van m’n hart bedanken! Al die anderen die me bij de hand hebben genomen en me het vertrouwen maar vooral zelfvertrouwen hebben gegeven om zover te komen waar ik nu ben! Eentje van hen wil ik noemen: Marie, zonder jou was ik nooit zover gekomen als waar ik nu ben. Je hebt me constant de kracht en waardering gegeven, en nog steeds. Die eerste woorden van jou zal ik nooit vergeten: Komt wel goed schatje!!

Zo ben ik in m’n herstel gekomen waar ik nu ben: krachtig als nooit tevoren maar zeker alert! Voor wat er in de toekomst zal gebeuren kan ik natuurlijk nooit weten maar wat ik nu weet is dat ik die toekomst met vertouwen inga!

Bij het googelen naar het woord herstel kwam ik ook het volgende tegen:

Bij herstel gaat het om persoonlijke processen waarin mensen met psychische beperkingen (maar ook met een verslaving) proberen de draad weer op te pakken en hun leven weer opnieuw inhoud en richting te geven. Herstel impliceert een actieve acceptatie van problemen en beperkingen  en een geleidelijke inwisseling van de identiteit van patiënt naar burgerschap.

En dit is het hestel waar ik voor ga!

Tot slot wil ik een gedichtje voorlezen dat zomaar in me opkwam:

Ik besta, dus ik kan leven
Ik kan leven dus ik kan vechten
Als ik kan vechten kan ik verliezen
En als ik verlies dan verlies ik ook m’n leven
Maar als ik geen leven heb besta ik niet
Ik wil bestaan dus wil ik ook leven
En als ik kan leven wil ik daarvoor vechten
Als ik kan vechten wil ik winnen
En als ik wil winnen dan kan ik dat ook
Verliezen is geen optie
Doorknokken wel!
Overwinnen geeft een goed gevoel
Met dat gevoel kom ik weer tot leven
En leven is bestaan
Leven is er zijn
Leven is genieten van alles om me heen
Maar voor alles
Is genieten van mezelf
Dat is me alles waard!